Antverpy 2025

ДАЛЕЧИНАТА Е ПОДВИЖЕН SИД

 
Ги потрошив сите сенки
во градовите со подвижни неба,
со градини закопани под археолошки наоѓалишта.
 
Она што беше поле за битки на истории 
сега е пристаниште на семиња и коски.
 
Над рибите, се формираат облаци
во облик на вештачки езера 
што тонат во очите на минувачите.
Под плоштадите, споменици се подготвуваат
да израснат во студени камења 
за пукнатини и графити.
 
Едно дете спие покриено со ќебето на топлиот асфалт,
велосипедите бурно се будат заедно со надежта на рибарите.
 
„Еден ден сѐ ќе биде блиску“ —
така зборуваа оние што се плашеа од лет со авион
и од поезија. 
 
Јас се плашев од брзо заспивање,
од топка што патува по напуштено игралиште.
 
Докторите не можат да пронајдат болни клетки
во мојот сон, ниту знамиња и ветер во моите вени. 
Постоеше само далечина што се ширеше како 
зеници на војник пред иднина.
 
Далечината е подвижен ѕид,
страв од продолжено отсуство. 

DISTANCE IS A MOVING WALL

I’ve spent all my shadows
in the cities with shifting skies,
with gardens buried beneath archaeological sites.

What once was a battlefield of histories
is now a harbour for seeds and bones.

Above the fish, clouds form in the shape 

of artificial lakes 

sinking into the eyes of passersby.
Beneath the squares, 

monuments are preparing to grow into cold stones

for cracks and graffiti.

A child sleeps covered with the blanket of warm asphalt,
bicycles wake noisily along with the hope of the fishermen.

“One day everything will be near” — 

so said those who were afraid of flying 

and of poetry.

I was afraid of falling asleep quickly,
of a ball travelling across an abandoned playground.

Doctors cannot find any sick cells
in my dream, nor flags or wind in my veins.

There was merely a distance that dilates
like the pupils of a soldier facing future.

Distance is a moving wall,
a fear of prolonged absence.